ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္း၊ ကင္မြန္းၿခံဳေက်းရြာ by ေကာင္းကင္ျပာ
Showing posts with label ပရဟိတဆိုင္ရာ. Show all posts
Showing posts with label ပရဟိတဆိုင္ရာ. Show all posts
ကြက္လပ္ျဖည့္ ေမတၱာ
(၁) ကိုယ့္အစာအိမ္က မလုိအပ္ပဲ ၀ယ္စားလုိက္ ေနၾကာေစ့ တစ္ထုပ္ရဲ႕ တန္ဘုိးဟာ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ဆုိရင္ အသက္ကယ္တဲ့ ေန႔လည္စာ တစ္နပ္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕....
(၂) ကုိယ့္ဖိနပ္စင္မွာ ေနရာမလပ္ရွိေနပါလွ်က္ ထပ္မံ ျဖည့္တင္းလုိက္တဲ့
ေဒါက္ဖိနပ္တစ္ရံရဲ႕ တန္ဘုိးဟာ ဆူးစူးေနတဲ့ ေျခေထာက္ေလးေပါင္းမ်ားစြာ အတြက္ေတာ့ အကာအကြယ္ တခု ေပးႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕...
(၃) ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ကုိယ့္အ၀တ္ဗီဒုိထဲကို ပုိျပီး က်ပ္သိပ္သြားေအာင္
ျဖည့္ဆည္းလုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္ အ၀တ္တစ္ထည္ရဲ႕ တန္ဘုိးဟာ
ခုိက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့
ေႏြးေထြးမႈေလးတစ္ခု ေပးစြမ္းႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕...
(၄) ကုိယ့္မိသားစု အတြက္ ဘယ္လုိမွ ေကာင္းက်ဳိး မေပးႏုိင္ပဲ ျဖဳန္းတီးပစ္လုိက္တဲ့ ဘီယာဗူးေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ တန္ဖုိးဟာ မြတ္သိပ္ေနတဲ့ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ အတြက္ေတာ့ သန္႔စင္တဲ့ ေရတစ္ကန္ အျဖစ္ ေက်းဇူးျပဳႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕...
(၅) ကိုယ့္အတြက္ လူျမင္ကြင္းမွာ ၾကြား၀ါဖုိ႔ေလာက္သာ အသုံးက်တဲ့ iPhone တစ္လုံးရဲ႕ တန္ဖုိးဟာ အနာဂါတ္မဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ ဘ၀အာမခံခ်က္ကို ေပးႏုိင္တဲ့ ပညာေရး တစ္ခု အျဖစ္ျဖည့္ဆည္း
ေပးႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕....
ကုိယ့္အတြက္ မလုိအပ္တာေလးေတြကို ေလာကလုိအပ္ခ်က္ေလးေတြ အျဖစ္
ေျပာင္းလဲႏုိင္ပါေစ...
ေမတၱာျဖင့္....
( အရွင္ေတဇာနႏၵ )
ေရႊဘုန္း (ေစတနာပန္းခင္း) 3.11.2012 at ဇလြန္
ပရဟိတသမားမ်ား တိုးပြားၾကေစခ်င္ပါသည္
ပရဟိတအလုပ္ဟူသည္ ေသးသိမ္ ေသာ အလုပ္မဟုတ္ပါဟု ေရွးဦးစြာ ဆိုခ်င္ပါသည္။
ပရဟိတအလုပ္သည္ မည္ေရြ႕မည္မွ်ပင္ ေသးငယ္ေစကာမူ ျမင့္ ျမတ္စင္ၾကယ္ျခင္း အျပည့္အ၀ရွိေသာ၊
သူေတာ္ေကာင္းဆန္ေသာ အသြင္ကို ေဆာင္တတ္၏။ ပရဟိတအလုပ္သည္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိလာေလေလ
ေလာက အတြက္၊ ေနာက္မိမိအတြက္ အက်ဳိးမ်ား ေလေလပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ပရဟိတကို
အသံုးခ်ခုတံုးလုပ္၍ ကိုယ္ခ်မ္းသာေရး၊ ကိုယ့္ဂုဏ္ေတာက္ေျပာင္ေရးအတြက္သာ ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ျဖင့္
ထိုသို႔ေသာ သူမ်ဳိး သည္ သာမန္အကုသိုလ္အလုပ္ကို လုပ္ ကိုင္မိသူထက္ပို၍
အျပစ္ႀကီးေလးပါလိမ့္မည္။
ပရဟိတအလုပ္သည္ မည္ေရြ႕မည္မွ်ပင္ ေသးငယ္ေစကာမူ ျမင့္ ျမတ္စင္ၾကယ္ျခင္း အျပည့္အ၀ရွိေသာ၊
သူေတာ္ေကာင္းဆန္ေသာ အသြင္ကို ေဆာင္တတ္၏။ ပရဟိတအလုပ္သည္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိလာေလေလ
ေလာက အတြက္၊ ေနာက္မိမိအတြက္ အက်ဳိးမ်ား ေလေလပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ပရဟိတကို
အသံုးခ်ခုတံုးလုပ္၍ ကိုယ္ခ်မ္းသာေရး၊ ကိုယ့္ဂုဏ္ေတာက္ေျပာင္ေရးအတြက္သာ ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ျဖင့္
ထိုသို႔ေသာ သူမ်ဳိး သည္ သာမန္အကုသိုလ္အလုပ္ကို လုပ္ ကိုင္မိသူထက္ပို၍
အျပစ္ႀကီးေလးပါလိမ့္မည္။
ထို႔အျပင္လည္း အခ်ိန္တန္၍ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို လူသိသြားခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ပတ္၀န္းက်င္၌
ေခါင္းမေဖာ္၀ံ့စရာ ရွက္ ဖြယ္ရာအထိျဖင့္ လူေတာသူေတာ မတိုး သည့္ဘ၀ကို ေန႔ခ်င္းညခ်င္း
ေရာက္သြား ႏိုင္ေသး၏။ ဤအခ်က္ကို ကားပရဟိတ သမားတိုင္း အထူးတလည္ သတိထား
သင့္ေၾကာင္း တင္ျပလိုပါသည္။
အခ်ဳိ႕ကလည္း ပရဟိတသည္ မည္သို႔ေသာ အလုပ္ကို ေခၚပါသနည္း ဟု
ေမးေကာင္းေမးတတ္ၾကပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ၪာဏ္မွီသမွ် ဆိုပါရေစ။ မိမိ ကိုယ္က်ဳိးကို မငဲ့ဘဲ
(တစ္နည္း) မိမိ အတြက္ အက်ဳိးမရွိေစကာမူ အမ်ား အတြက္ အက်ဳိးရွိႏိုင္မည္ဆိုပါက လုပ္
ေဆာင္တတ္ေသာ သေဘာရွိသည့္ အလုပ္ကို ပရဟိတ အလုပ္ဟု ယူဆမိပါ သည္။
ပရဟိတအလုပ္ဟူသည္မွာ ယုတ္ စြအဆံုး အမ်ားျပည္သူသံုးလမ္းမေပၚမွာ အမိႈက္တစ္စေတြ႕၍
အျမင္မေတာ္ဟု အသိစိတ္၀င္ကာ ေကာက္ယူၿပီး အမိႈက္ ပံုထဲသို႔ ထည့္လိုက္ျခင္းသည္လည္း
အက်ဳိး၀င္ပါလိမ့္မည္။ မ်ဥ္းၾကားတြင္ တံုခ်ိတံုခ်ိျဖင့္ လမ္းကူးေနေသာ အဘြား အိုကို ျမင္၍
တစ္ဖက္သို႔ေရာက္ေအာင္ ေဖးမတြဲကူကာ ပို႔ေဆာင္ေပးျခင္းသည္ လည္း
ပရဟိတမည္ပါလိမ့္မည္။ပရိဟိတ အလုပ္သည္ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္မဟုတ္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္
ျဖစ္သည္ကို ထပ္ ေလာင္း၍ ဆိုပါရေစ။
ပရဟိတအလုပ္ေတြ ေရြးခ်ယ္စရာ တပံုတေခါင္းႀကီးရွိ၏။ နာေရး၊ သာေရး၊ ပညာေရး၊
ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈ ေလ်ာ့ နည္းက်ဆင္းေရးစသည္ျဖင့္ အနည္း နည္းအဖံုဖံု ေရြးမကုန္ႏိုင္ဖြယ္ရာ ရွိေပ
သည္။ မိမိစိတ္သန္ရာ၊ မိမိ၀ါသနာပါရာ ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္႐ံုပင္။ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ ေသာ သူမ်ားအတြက္မူ
ခၽြင္းခ်က္အေန ျဖင့္ လိုအပ္ခ်က္အရ လုပ္ရသည္လည္း ရွိေပလိမ့္မည္ထားေတာ့။ အဓိကမွာ မည္သို႔ပင္
လုပ္ကိုင္ရေစကာမူ ေစတနာ ပိုင္းျဖတ္ႏိုင္ဖို႔သာ အေရးႀကီးသည္။ပရ ဟိတသည္
လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ အလုပ္ဟု ခံယူထားတတ္ဖို႔လိုသည္။ အေရးႀကီးဆံုးေသာ အခ်က္မွာ လူသား
အခ်င္းခ်င္း၊ သတၱ၀ါအခ်င္းခ်င္း၊ေလာက သားအခ်င္းခ်င္းအေပၚတြင္ ေမတၱာထား ႏိုင္ဖို႔ျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား သည္ ေရွးပေ၀သဏီကတည္းကပင္ ပရ ဟိတအရာ၌
စိတ္အားထက္သန္တတ္ ၾကသူမ်ားျဖစ္၏။ ပရဟိတအလုပ္ကို မိ႐ိုး ဖလာဓေလ့ထံုးစံတစ္ခုကဲ့သို႔
လုပ္ကိုင္ခဲ့ ၾကေသာ လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္၏။ ထိုသို႔ခ်စ္ စရာေကာင္းေသာ ဓေလ့ရွိသည့္ လူမ်ဳိး မ်ားကို
ယေန႔ကမၻာတြင္ ရွာၾကည့္ပါ။ မည္မွ်ရွိပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ကမၻာ၌ ျမန္မာ့ေျမထက္
ေႏြးေထြးတတ္ ေသာ ႏိုင္ငံရွိအံ့မထင္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔ ၏ ေသြးထဲ၌ ပရဟိတသည္ စီး၀င္လွည့္
ပတ္ပူး၀င္ခ်ည္းကပ္လာခဲ့ေလာသေလာ ဟု ထင္မွတ္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္
သာဓကမ်ားရွိေနသည္မွာ ျငင္းခံုဖြယ္ရာ မရွိ။
ဆရာႀကီးေဇာ္ဂ်ီခံစားျပခဲ့သည္။ “ေႏြ ဦးက်က္သေရ” ရသစာတန္းထဲမွ ျမန္မာ့ ဓေလ့တစ္ခုျဖစ္ေသာ
ေရခ်မ္းစင္အလွဴ အလွကို ၾကည့္ပါ။ ေႏြဦးက်က္သေရ စာတန္းထဲတြင္ ဆရာႀကီးက -““ထိုေရခ်မ္းစင္၌
လူတို႔၏ စိတ္သစ္ စိတ္ႏု ေစတနာသစ္၊ ေစတနာႏုတို႔လည္း ေပါက္ေနၾကေလၿပီဟု ေတြးမိျခင္းျဖစ္
သည္””ဟူ၍လည္းေကာင္း၊““ထိုအမူအရာမ်ဳိးသည္ ေႏြဦးက်က္ သေရတစ္ခုျဖစ္ေလသည္။
ထိုအမူအရာ မ်ဳိးကို ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔၏ ေရခ်မ္းစင္ ယဥ္ေက်းမႈဟုေခၚထိုက္ေလသည္။
တဖန္လူထုအတြက္ လူထုကျပဳႏိုင္ေသာ အမူအရာမ်ဳိးျဖစ္သျဖင့္ လူထုယဥ္ေက်းမႈ
ဟူ၍လည္းဆိုႏိုင္ေလသည္””ဟူ၍လည္းေကာင္း ဆရာႀကီးသည္ ျမန္မာ့ဓေလ့ တစ္ခုျဖစ္သည့္
ေရခ်မ္းစင္ အလွဴဒါနကိုသူျမင္ေတြ႕ရသည့္အတိုင္း သူခံစားရ သည့္အတိုင္း အမ်ားျမင္သာထင္သာရွိ
လာေစရန္ခံစားတန္ဖိုးထားတတ္လာေစ ရန္ ေဖာက်ဴးေရးသားႏိုင္စြမ္းခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာ့ဓေလ့ျဖစ္သည့္ ေရခ်မ္းစင္ အလွဴေလးသည္ သူ႔နဂိုရ္အတိုင္းအတိုင္း ေလးကပင္
ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္စရာ၊ သာဓု ေခၚခ်င္စရာ ေကာင္းလွၿပီျဖစ္၏။ ထိုမွ ထပ္၍ ဆရာႀကီးေဇာ္ဂ်ီ၏ သ႐ုပ္ေဖာ္
ထုတ္ႏိုင္စြမ္း ထက္ျမက္မႈတို႔ႏွစ္ေပါင္း စပ္မိလိုက္ေသာအခါတြင္ ဖတ္ခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္႐ံုသာမက
ဖတ္ၿပီးလွ်င္လည္း ျမန္မာ့ ဓေလ့အလွကို ရင္ထဲ၌ ထာ၀ရစြဲလန္း ျခင္း ျဖစ္ခဲ့ရပါ၏။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ဳိးမ်ားအတြက္ စာနာတတ္ျခင္း၊ ညႇာတာတတ္ျခင္း၊ ဂ႐ုဏာပြားတတ္ျခင္း၊
ေမတၱာထားတတ္ ျခင္းအရာ၌ သင္ျပေနစရာမလို လမ္း ၫႊန္ေပးေနဖို႔ မလိုေလာက္ေအာင္ပင္
ႂကြယ္၀လွ၏။ ဤအရာတို႔သည္ ကၽြန္ ေတာ္တို႔၏ ထံုးစံ၊ ဓေလ့တစ္ခုပမာျဖစ္၍ ေနေခ်ၿပီ။
သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းမွားတတ္ၾကသည္။ လမ္းလြဲတတ္ ၾကသည္။ ဤအရာကိုကား
ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ လိုေလၿပီ။ တခ်ဳိ႕အမွားသည္ ဘ၀ကို မထိခိုက္ေသာ္လည္း တခ်ဳိ႕အမွားသည္ ဘ၀ကို
ထိခိုက္တတ္၏။ တခ်ဳိ႕အမွား သည္ လူမ်ဳိးကို မထိခိုက္ေသာ္လည္း တခ်ဳိ႕အမွားသည္ လူမ်ဳိးကိုပါ
ထိခိုက္ တတ္၏။ စာနာ၊ ညႇာတာတတ္ေသာ္ လည္း အားမနာသင့္သည့္အခါ၌ အား မနာတတ္ဖို႔လို၏။
ေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာ ထား တတ္ေသာ္လည္း အလွဴဒါနျပဳသည့္ အခါ၌ ၪာဏ္ယွဥ္တတ္ဖို႔လို၏။
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ေရမ်ားရာကို မိုးရြာခ်ခဲ့ၾကဖူးၿပီ။ အားမ်ားရာကို အားကူ ခဲ့ၾကဖူးၿပီ။ ၾကည့္ပါအေဆြ။
အားနည္းေန ေသာ က်ဳံလွီေနေသာ သမိုင္း၀င္ေနရာ ေတြ၊ ခ်ဳိ႕တဲ့ေနေသာ အရပ္ေတြ၊ေခါင္းပါး ေနေသာ
ေဒသေတြ၊ ေျပာင္သလင္းခါ ေနေသာ ေျမလြတ္ေျမ႐ိုင္းေတြ၊ ထိုအရာ ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို
ငံ့လင့္ေနၾကၿပီ။ သူတို႔ကို တစ္ဖန္ျပန္လည္ ဂ႐ုစိုက္သင့္ ၾကၿပီ။ သူတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုဏ္ယူ
၀ံ့ႂကြားတတ္ၾကေသာ ေနရာဌာနမ်ား တြင္ မပါ၀င္ခဲ့ၾက၊ လစ္ဟာ၍ က်န္ခဲ့ရ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔
အိပ္မက္ေတြထဲ၌ အရာမ၀င္ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ သူတို႔ကို တစ္လွည့္ျပဳစုယုယၾကပါစို႔။
ကၽြန္ေတာ္တို႔လူမ်ဳိး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဓေလ့တြင္ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အခ်က္ တစ္ခုက်န္ရွိေနေသး၏။
ထိုကားအျခား မဟုတ္။ အားနည္းသူကို ေဖးကူတတ္ ေသာ အေလ့အက်င့္ပင္ျဖစ္၏။ ဤ
အေလ့အက်င့္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ထဲ ၌ ပုန္းခိုေနဘိသည္ေလာ။ ငုတ္လွ်ဳိး ကြယ္ေပ်ာက္လုၿပီေလာ။
ထိုသို႔ကားမျဖစ္ တန္ရာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဖာ္လွ်င္ သူသည္ ေပၚလာရမည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏိႈးလွ်င္ သူႏိုး
လာရမည္။ ထေလာ့ ျမန္မာ … အို ျမန္မာတို႔၊ ပရဟိတသည္ ဒို႔အတြက္ အဆန္းမဟုတ္။ ပရဟိတသည္
ဒို႔ဓေလ့ ျဖစ္၏။ ပရဟိတသည္ ဒို႔လူမ်ဳိး၏ အမူ အက်င့္ျဖစ္၏။ ပရဟိတသည္ ဒို႔တိုင္း ျပည္၏
ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္၏။ ဒို႔ဓေလ့ကို ဒို႔ခ်စ္ရမည္။ ဒို႔အမူအက်င့္ကို ဒို႔ျမတ္ႏိုးရ မည္။ ဒို႔ယဥ္ေက်းမႈကို
ဒို႔တန္ဖိုးထားရ မည္။ ဒို႔မခ်စ္လွ်င္၊ ဒို႔မျမတ္ႏိုးလွ်င္၊ ဒို႔ တန္ဖိုးမထားလွ်င္ အဘယ္သူသည္
ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားပါေတာ့အံ့နည္း။
သင္ “ဥယ်ာဥ္မွဴးလား” “၀ယ္သူလား”
ျမန္မာျပည္ဟာ စိုက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ ဥယ်ာဥ္ ကိုင္းကၽြန္းလယ္ယာမ်ား စိုက္ခင္းပ်ဳိးခင္းမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ၾကပါတယ္၊ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီလံုး ေနရာအႏွံ႔အျပားမွာ စိုက္ပ်ဳိးထြန္ယက္ျပီး သီးႏွံမ်ားေ၀ဆာစြာ လွပေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အမိျမန္မာႏိုင္ငံကို ထာ၀ရစိမ္းလန္းလွပေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္လို႔ ကၽြႏ္ုပ္တင္စားေျပာလိုပါသည္။
စိမ္းလန္းျခင္းႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။ ျပင္ပ(ဗဟိဒၶ) စိမ္းလန္းျခင္းႏွင့္ အတြင္း (အဇၩတၱ) စိမ္းလန္းျခင္းတို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။ မည္သည့္စိမ္းလန္းျခင္းမဆိုး လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေစပါတယ္၊ေအးျမေစပါတယ္၊တစ္ခါတစ္ရံ အကၽြႏု္ပ္တို႔ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္တဲ့အခါမွာ စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ့ေနတဲ့ လယ္ယာကိုင္းကၽြန္း ေတာေတာင္မ်ားကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ပင္ပန္းမႈေတြေပ်ာက္ကုန္ျပီးေတာ့ ျပန္လည္လန္းဆန္းလာမႈကို ခံစားၾကရပါတယ္။ ဒါျပင္ပစိမ္းလန္းျခင္းရဲ႕ အရွိန္ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
အတြင္းစိမ္းလန္းမႈ ဆိုတာကေတာ့ ကၽြနု္ပ္တို႔ကို ပူေလာင္ေစတဲ့ ညွိဳးေျခာက္ေစတဲ့ ပိုျပီးေမာဟိုက္ေစတဲ့ ေလာဘ ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အစရွိတဲ့ ကိေလသာအညစ္အေၾကးေတြ အတြင္းအဇၩတၱမွာ ေလ်ာ့နည္းေနျခင္း၊ လံုး၀မရွိျခင္း၊ ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္း ကိုဆိုလိုပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္ဟာ မည္မွ်ပင္ စီးပြားဥစၥာေတြနဲ႔ျပည့္စံုပါေစ၊ သူ႔ရဲ႕အဇၩတၱမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အစရွိ္တဲ့ အပူမီးေတြမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ မႈက သူ႔ကိုတကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒီလိုအတြင္း စိမ္းလန္းမႈ သို႔မဟုတ္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြရေအာင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ဘာလုပ္သင့္သလဲ ? ဗုဒၶတရားေတြကို ေလ့လာလိုက္စားျပီး လက္ေတြ႕က်င့္သံုးပါတယ္။ သင္ တကယ္ဗုဒၶတရားေတြကို လိုက္နာက်င့္သံုးမယ္ဆိုရင္ အျပင္မွာ အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မည္သို႔ပင္ရွိေနပါေစ ၊ သင့္ရင္ထဲမွာေတာ့ စိမ္းလန္းစိုေျပေနမွာပါ။
ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဟာ ပူေလာင္မႈကို ကိုယ္စာမျပဳပါ၊ ေအးခ်မ္းမႈကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္၊ ေနာက္ဆံုးဗုဒၶဘာသာ ပန္းတိုင္ဟာလည္း ၀မ္းနည္းရျခင္း ၊ ပူေဆြးရျခင္း၊ ငိုေၾကြးရျခင္း အစရွိတဲ့ ဆင္းရဲအေပါင္းရဲ႕ (ပူေလာင္ေျခာက္ေသြ႕ျခင္းအေပါင္းရဲ႕) ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျခင္း သေဘာပါပဲ၊ အျပည့္အ၀ ခ်ဳပ္ျငိမ္းမသြားခင္မွာလည္းပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္နားလည္ျခင္းေတြ ကုိယ္က်ဳိးမဆန္ျခင္း မိမိ မိသားစု၊ တာ၀န္ေက်ပြန္ေရး အစရွိတဲ့ ေလာကၾကီးရဲ႕ သာယာလွပေရးကို ဦးတည္တဲ့ အဆံုးအမေတြကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကို သင္ၾကားေပးပါတယ္။
ဤကဲ့သို႔ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အႏွစ္သာရေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ အျပည့္အ၀ေပးႏိုင္တဲ့ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ၾကီးဟာ ယခုအကၽြႏ္ုပ္တို႕ေတြရဲ႕လက္ထဲေရာက္ေနပါျပီ။ အကၽြႏ္ုပ္တို႔ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ဗုဒၶသာသနာဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲက ဓမၼအသီးမ်ားကို သံုးေဆာင္ေနႏိုင္ၾကတာဟာ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဟို ေရွး ဘိုး၊ ေဘး၊ ဘီ၊ ဘင္တို႔ရဲ႕ လက္ဆင့္ကမ္း ဗုဒၶဘာသာကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကလို႔ျဖစ္ပါတယ္။
အတိတ္လူသားေတြ လုပ္တဲ့လုပ္ရပ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး ဆိုးက်ဳိးကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ပစၥဳပၸန္လူသားေတြ ခံစားၾကရပါတယ္၊ ပစၥဳပၸန္လူသားေတြလုပ္တဲ့ လုပ္ရပ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး ဆိုးက်ဳိးကိုလည္းပဲ မလြဲမေသြ အနာဂတ္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ ေတြ႕ၾကံဳခံစားၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ယခုအကၽြႏု္ပ္တို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာလို႔ေခၚတဲ့ ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲမွာ အရိပ္နားခိုခြင့္ေတြ၊ ရင္ကိုေအးျမေစတဲ့ ဘ၀ အေမာေတြ၊ အပူေတြကိုလြင့္ပယ္ေစတဲ့ ဓမၼအသီးမ်ားကို သံုးေဆာင္ခံစားခြင့္ေတြ ရေနၾကပါလိမ့္မယ္။
ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေရွးဘိုး၊ ေဘး၊ ဘီ၊ ဘင္ တို႔က လက္ဆင့္ကမ္း ထိန္းသိမ္းလာခဲ့လို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ပစၥဳပၸန္လူသားေတြ အဆင္ေျပေနၾကတာပါ။ ဒါဆိုရင္ ေနာက္အနာဂတ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ေရာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဒီတန္ဖိုးရွိျပီး ရွားပါးလွတဲ့ သာသနာ့ဥယ်ာဥ္ၾကီးကို အျမဲထာ၀ရ စိမ္းလန္းျပီး ႏွစ္ေတြရွည္သထက္ရွည္ေအာင္ မလုပ္သင့္ဘူးလား။
ဘာလုပ္သင့္သလဲ ? ဘာေတြလုပ္ဖို႔ လိုသလဲဆိုျပီးေတာ့ သင္ကေမးပါလိမ့္မယ္၊ တကယ္ေတာ့ သင္ဟာ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ဒီသာသနာဥယ်ာဥ္ၾကီး အျမဲထာ၀ရ စိမ္းလန္းစိုေျပေရး၊ ေရရွည္တည္တ့ံေရးအတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန စြမ္းအားရွိသေလာက္ လုပ္ေဆာင္ေနတာပါလို႔ ေျဖပါရေစ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ေလးနဲနဲ ထားတတ္ဖို႔ သို႔မဟုတ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။
သင္ဟာ တကယ္လို႔ မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာ အဆင့္မဟုတ္ေတာ့ပဲနဲ႔ တရား ဓမၼေတြကို လက္ေတြ႕က်က် ေလ့လာလိုက္စားျပီးျပီ ဆိုရင္ေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးသာ လုပ္ပါေတာ့ ၀ယ္သူမလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ေတာင္းဆိုပါရေစ။ ဥယ်ာဥ္မွဴးနဲ႔၀ယ္သူ သိပ္ကြာျခားပါတယ္။
ပန္း သို႔မဟုတ္ သစ္သီးေတြကို ဥယ်ာဥ္မွဴးထံမွ လာ၀ယ္တဲ့သူဆိုပါေတာ့ သူ႔မွာ ေစ်းဆစ္ပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီဆိုင္မၾကိဳက္ရင္ ေနာက္တစ္ဆိုင္ ေျပာင္းခြင့္ရွိပါတယ္။ ဥယ်ာဥ္မွဴးကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ရပါဘူး။ မိမိရွင္သန္ေအာင္ စိုက္ပ်ဳိးေနတဲ့ အပင္ေလးေတြ ရွင္သန္ၾကီးထြားဖို႔ပဲ ရည္စူးပါတယ္။ သူစိုက္ပ်ဳိးေနတဲ့ အပင္ငယ္ေလးေတြဟာ အားေကာင္းေမာင္းသန္နဲ႔ ၾကီးထြားလာၾကျပီး အလားအလာေကာင္းေနတာေလးေတြကိုေတြ႔ရင္ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနမွာ အမွန္ပါပဲ။
အခ်ဳိ႕အပင္ေလးေတြၾကေတာ့လည္း ဖြံ႕ျဖိဳးမႈေႏွးေကြးျပီး အရြက္အခက္ေတြေကာင္းေကာင္း မထြက္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးက ဥေပကၡာမျပဳပဲနဲ႔ ေရပိုေလာင္းျပီး လိုအပ္တာေလးေတြ ပိုျဖည့္ဆည္းေပးမွာပါ။
သင္အေနနဲ႔ ဥယ်ာဥ္မွဴးလုပ္ဖို႔ စိတ္၀င္စားေနျပီဆိုရင္ေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္အၾကံျပဳပါရေစ ၊ စာသင္သား၊ ကိုရင္၊ ဦးဇင္းေလးေတြကို တက္ႏိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းေထာက္ပံ့ပါ၊ ယေန႔လူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူၾကီးဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ ဒီကိုရင္ ဦးဇင္းေလးေတြဟာ ယခုလက္ရွိ သာသနာ့တာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ သင္တို႔ၾကည္ညွိဳေလးစား ဆည္းကပ္ေနၾကတဲ့ ကမၼ႒ာနာစရိယ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ၊ စာခ်ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ၊ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ၊ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕ ေနရာမွာ အစားထိုး ၀င္ေရာက္လာမယ့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးနဲ႔ ကိုရင္ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးနဲ႔ အက်င့္သိကၡာပိုင္းကို သင္စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စာသင္သားကို လွဴရမွာ၀န္ေလးခ်င္ေလးေနပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ သင္ဟာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဥယ်ာဥ္မွဴးဆိုတဲ့နာမည္ကို ေက်နပ္စြာ ခံယူထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေထာက္ပံ့ဖုိ႔၀န္ေလးမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အရြယ္ေရာက္ဖြံ႕ျဖိဳးစည္ပင္ျပီး၊ အရိပ္အာ၀ါသေတြ အသီးအခက္ေတြနဲ႔ စည္ပင္ေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္နဲ႔ ခုမွဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔အားယူခါစ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြ အနာအဆာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ အညၾတသစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ကို သင္နားလည္မႈရွိထားလို႔ပါ။
တပည့္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ထိုင္ဆြမ္းခံၾကြေနတ့ဲ စာသင္သားေတြ (၅)ပါးေလာက္ရွိပါတယ္။ ေန႔တိုင္းလည္္း ဆြမ္းေလာင္းပါတယ္လို႔ ေျပာပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ကၽြႏ္ုပ္ သင့္ကို ဥယ်ာဥ္မွဴးတစ္ေယာက္လို႔ နာမည္ေပးလိုက္ပါရေစေတာ့။
ထပ္မံအၾကံျပဳလိုတာကေတာ့ အဲ့ဒီစာသင္သားေလးေတြကို စာအုပ္စာတန္းနဲ႔ ၀တၳဳေၾကးေငြနဲ႔ သင္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေထာက္ပံ့ပါလို႔ အၾကံျပဳပါရေစ။ ေခတ္ကာလရဲ႕ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေျခအေနအရ စာသင္သားတစ္ပါးဟာ ၀တၳဳေၾကးေငြေထာက္ပံ့မည့္သူမရွိဘဲနဲ႔ စာေပတတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္လာဖို႔တကယ္မလြယ္ပါဘူး။
မည္သည့္ပညာေရးမဆို ၀တၳဳေငြ အထိုက္အေလ်ာက္မပါဘဲနဲ႔ေတာ့ က်က်နန ပီပီျပင္ျပင္ တတ္ကၽြမ္းဖို႔ အေတာ္ေလးခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ စာသင္သားေတြရဲ႕ အေနအထိုင္ေတြ အက်င့္သိကၡာေတြဟာ အားနည္းမႈရွိပါတယ္ဘုရား၊ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ လွဴရသေလာက္အားမရဘူး လို႔ သင္ကေျပာခ်င္ေျဟပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္သြားျပီး ျပည့္စံုေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္နဲ႔ ခုမွရွင္သန္ဖို႔ အားယူခါစ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ကို ဘယ္လိုမွ မႏႈိင္းယွဥ္ထိုက္ဘူးလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ေျပာပါရေစ ၊ သင္ကိုယ္တိုင္လည္း ဥယ်ာဥ္မွဴးဆိုတဲ့ဘ၀ကို ေက်နပ္စြာခံယူထားျပီဆိုရင္ေတာ့ ဒီသစ္ပင္ငယ္ေလးေတြကို ဘယ္လိုရွင္သန္ေအာင္ ငါျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရမလဲ ဒါပဲစဥ္းစားေနမွာပါ။
ခုလက္ရွိကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို အရိပ္အာ၀ါသေပးေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြဟာ တစ္ခ်ိန္က အညၾတ မဖြံ႕ျဖိဳးမစည္ပင္ေသးတဲ့ သစ္ပင္ေလးေတြဆိုတာ သင္လက္ခံမွာပါ။ ေရွးေရွးက ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲဲ႕ ဘိုး၊ ေဘး၊ ဘီ၊ ဘင္ ေတြဟာဥယ်ာဥ္မွဴးေနရာမွာ ေနျပီးေတာ့ စိုက္ပ်ဳိးျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့လို႔ ခုကၽြႏ္ုပ္တို႔ သံုးေဆာင္ခံစားႏိုင္ၾကတာပါ။
ပစၥဳပၸန္လူသား ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြႏု္ပ္တို႔ေတြဟာ သာသနာ့ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲက သစ္ပင္ၾကီးေတြရဲ႕ေအာက္မွာ အရိပ္ခို၍ ဓမၼအသီးမ်ားကို သံုးေဆာင္ယံုသာ သံုးေဆာင္ျပီး ဒီသစ္ပင္ၾကီးေတြရဲ႕ ေနရာမွာ အစားထိုး၀င္ေရာက္လာမယ့္ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သစ္ပင္ငယ္ေတြကို ေရမေလာင္းဘူး၊ မျပဳစုမပ်ဳိးေထာင္ဘူး၊ ဥေပကၡာျပဳထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြဟာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔လို ဓမၼအပြင့္၊ အသီးအခက္ေတြကို သံုးေဆာင္ခံစားခြင့္ ရမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္သင့္ကို ေမးပါရေစ၊ သင္“ဥယ်ာဥ္မွဴးလား၊၀ယ္သူလား” သင္ၾကိဳက္တဲ့ အခန္းက႑မွာ ပါ၀င္လို႔ရပါတယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာေတာ္ၾကီး ဆက္လက္ျပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည့္တံ့ပါေစ။
ေကာင္းဆုေ၀ နည္းျပ{အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ၀ါဒဗုဒၶသာသနာျပဳတကၠသိုလ္}
ဥယ်ာဥ္မွဴးေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾကပါေစ..............
စိမ္းလန္းျခင္းႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။ ျပင္ပ(ဗဟိဒၶ) စိမ္းလန္းျခင္းႏွင့္ အတြင္း (အဇၩတၱ) စိမ္းလန္းျခင္းတို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။ မည္သည့္စိမ္းလန္းျခင္းမဆိုး လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေစပါတယ္၊ေအးျမေစပါတယ္၊တစ္ခါတစ္ရံ အကၽြႏု္ပ္တို႔ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္တဲ့အခါမွာ စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ့ေနတဲ့ လယ္ယာကိုင္းကၽြန္း ေတာေတာင္မ်ားကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ပင္ပန္းမႈေတြေပ်ာက္ကုန္ျပီးေတာ့ ျပန္လည္လန္းဆန္းလာမႈကို ခံစားၾကရပါတယ္။ ဒါျပင္ပစိမ္းလန္းျခင္းရဲ႕ အရွိန္ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
အတြင္းစိမ္းလန္းမႈ ဆိုတာကေတာ့ ကၽြနု္ပ္တို႔ကို ပူေလာင္ေစတဲ့ ညွိဳးေျခာက္ေစတဲ့ ပိုျပီးေမာဟိုက္ေစတဲ့ ေလာဘ ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အစရွိတဲ့ ကိေလသာအညစ္အေၾကးေတြ အတြင္းအဇၩတၱမွာ ေလ်ာ့နည္းေနျခင္း၊ လံုး၀မရွိျခင္း၊ ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္း ကိုဆိုလိုပါတယ္။
လူတစ္ေယာက္ဟာ မည္မွ်ပင္ စီးပြားဥစၥာေတြနဲ႔ျပည့္စံုပါေစ၊ သူ႔ရဲ႕အဇၩတၱမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အစရွိ္တဲ့ အပူမီးေတြမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ မႈက သူ႔ကိုတကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒီလိုအတြင္း စိမ္းလန္းမႈ သို႔မဟုတ္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြရေအာင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ဘာလုပ္သင့္သလဲ ? ဗုဒၶတရားေတြကို ေလ့လာလိုက္စားျပီး လက္ေတြ႕က်င့္သံုးပါတယ္။ သင္ တကယ္ဗုဒၶတရားေတြကို လိုက္နာက်င့္သံုးမယ္ဆိုရင္ အျပင္မွာ အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မည္သို႔ပင္ရွိေနပါေစ ၊ သင့္ရင္ထဲမွာေတာ့ စိမ္းလန္းစိုေျပေနမွာပါ။
ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဟာ ပူေလာင္မႈကို ကိုယ္စာမျပဳပါ၊ ေအးခ်မ္းမႈကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္၊ ေနာက္ဆံုးဗုဒၶဘာသာ ပန္းတိုင္ဟာလည္း ၀မ္းနည္းရျခင္း ၊ ပူေဆြးရျခင္း၊ ငိုေၾကြးရျခင္း အစရွိတဲ့ ဆင္းရဲအေပါင္းရဲ႕ (ပူေလာင္ေျခာက္ေသြ႕ျခင္းအေပါင္းရဲ႕) ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားျခင္း သေဘာပါပဲ၊ အျပည့္အ၀ ခ်ဳပ္ျငိမ္းမသြားခင္မွာလည္းပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္နားလည္ျခင္းေတြ ကုိယ္က်ဳိးမဆန္ျခင္း မိမိ မိသားစု၊ တာ၀န္ေက်ပြန္ေရး အစရွိတဲ့ ေလာကၾကီးရဲ႕ သာယာလွပေရးကို ဦးတည္တဲ့ အဆံုးအမေတြကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကို သင္ၾကားေပးပါတယ္။
ဤကဲ့သို႔ တန္ဘိုးရွိလွတဲ့ အႏွစ္သာရေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ အျပည့္အ၀ေပးႏိုင္တဲ့ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ၾကီးဟာ ယခုအကၽြႏ္ုပ္တို႕ေတြရဲ႕လက္ထဲေရာက္ေနပါျပီ။ အကၽြႏ္ုပ္တို႔ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ဗုဒၶသာသနာဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲက ဓမၼအသီးမ်ားကို သံုးေဆာင္ေနႏိုင္ၾကတာဟာ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဟို ေရွး ဘိုး၊ ေဘး၊ ဘီ၊ ဘင္တို႔ရဲ႕ လက္ဆင့္ကမ္း ဗုဒၶဘာသာကို သယ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကလို႔ျဖစ္ပါတယ္။
အတိတ္လူသားေတြ လုပ္တဲ့လုပ္ရပ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး ဆိုးက်ဳိးကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ပစၥဳပၸန္လူသားေတြ ခံစားၾကရပါတယ္၊ ပစၥဳပၸန္လူသားေတြလုပ္တဲ့ လုပ္ရပ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး ဆိုးက်ဳိးကိုလည္းပဲ မလြဲမေသြ အနာဂတ္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ ေတြ႕ၾကံဳခံစားၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ယခုအကၽြႏု္ပ္တို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာလို႔ေခၚတဲ့ ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲမွာ အရိပ္နားခိုခြင့္ေတြ၊ ရင္ကိုေအးျမေစတဲ့ ဘ၀ အေမာေတြ၊ အပူေတြကိုလြင့္ပယ္ေစတဲ့ ဓမၼအသီးမ်ားကို သံုးေဆာင္ခံစားခြင့္ေတြ ရေနၾကပါလိမ့္မယ္။
ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေရွးဘိုး၊ ေဘး၊ ဘီ၊ ဘင္ တို႔က လက္ဆင့္ကမ္း ထိန္းသိမ္းလာခဲ့လို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ပစၥဳပၸန္လူသားေတြ အဆင္ေျပေနၾကတာပါ။ ဒါဆိုရင္ ေနာက္အနာဂတ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ေရာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဒီတန္ဖိုးရွိျပီး ရွားပါးလွတဲ့ သာသနာ့ဥယ်ာဥ္ၾကီးကို အျမဲထာ၀ရ စိမ္းလန္းျပီး ႏွစ္ေတြရွည္သထက္ရွည္ေအာင္ မလုပ္သင့္ဘူးလား။
ဘာလုပ္သင့္သလဲ ? ဘာေတြလုပ္ဖို႔ လိုသလဲဆိုျပီးေတာ့ သင္ကေမးပါလိမ့္မယ္၊ တကယ္ေတာ့ သင္ဟာ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ဒီသာသနာဥယ်ာဥ္ၾကီး အျမဲထာ၀ရ စိမ္းလန္းစိုေျပေရး၊ ေရရွည္တည္တ့ံေရးအတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန စြမ္းအားရွိသေလာက္ လုပ္ေဆာင္ေနတာပါလို႔ ေျဖပါရေစ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ေလးနဲနဲ ထားတတ္ဖို႔ သို႔မဟုတ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။
သင္ဟာ တကယ္လို႔ မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာ အဆင့္မဟုတ္ေတာ့ပဲနဲ႔ တရား ဓမၼေတြကို လက္ေတြ႕က်က် ေလ့လာလိုက္စားျပီးျပီ ဆိုရင္ေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးသာ လုပ္ပါေတာ့ ၀ယ္သူမလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ေတာင္းဆိုပါရေစ။ ဥယ်ာဥ္မွဴးနဲ႔၀ယ္သူ သိပ္ကြာျခားပါတယ္။
ပန္း သို႔မဟုတ္ သစ္သီးေတြကို ဥယ်ာဥ္မွဴးထံမွ လာ၀ယ္တဲ့သူဆိုပါေတာ့ သူ႔မွာ ေစ်းဆစ္ပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီဆိုင္မၾကိဳက္ရင္ ေနာက္တစ္ဆိုင္ ေျပာင္းခြင့္ရွိပါတယ္။ ဥယ်ာဥ္မွဴးကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ရပါဘူး။ မိမိရွင္သန္ေအာင္ စိုက္ပ်ဳိးေနတဲ့ အပင္ေလးေတြ ရွင္သန္ၾကီးထြားဖို႔ပဲ ရည္စူးပါတယ္။ သူစိုက္ပ်ဳိးေနတဲ့ အပင္ငယ္ေလးေတြဟာ အားေကာင္းေမာင္းသန္နဲ႔ ၾကီးထြားလာၾကျပီး အလားအလာေကာင္းေနတာေလးေတြကိုေတြ႔ရင္ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနမွာ အမွန္ပါပဲ။
အခ်ဳိ႕အပင္ေလးေတြၾကေတာ့လည္း ဖြံ႕ျဖိဳးမႈေႏွးေကြးျပီး အရြက္အခက္ေတြေကာင္းေကာင္း မထြက္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးက ဥေပကၡာမျပဳပဲနဲ႔ ေရပိုေလာင္းျပီး လိုအပ္တာေလးေတြ ပိုျဖည့္ဆည္းေပးမွာပါ။
သင္အေနနဲ႔ ဥယ်ာဥ္မွဴးလုပ္ဖို႔ စိတ္၀င္စားေနျပီဆိုရင္ေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္အၾကံျပဳပါရေစ ၊ စာသင္သား၊ ကိုရင္၊ ဦးဇင္းေလးေတြကို တက္ႏိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းေထာက္ပံ့ပါ၊ ယေန႔လူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူၾကီးဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ ဒီကိုရင္ ဦးဇင္းေလးေတြဟာ ယခုလက္ရွိ သာသနာ့တာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ သင္တို႔ၾကည္ညွိဳေလးစား ဆည္းကပ္ေနၾကတဲ့ ကမၼ႒ာနာစရိယ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ၊ စာခ်ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ၊ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ၊ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕ ေနရာမွာ အစားထိုး ၀င္ေရာက္လာမယ့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးနဲ႔ ကိုရင္ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးနဲ႔ အက်င့္သိကၡာပိုင္းကို သင္စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စာသင္သားကို လွဴရမွာ၀န္ေလးခ်င္ေလးေနပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ သင္ဟာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဥယ်ာဥ္မွဴးဆိုတဲ့နာမည္ကို ေက်နပ္စြာ ခံယူထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေထာက္ပံ့ဖုိ႔၀န္ေလးမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အရြယ္ေရာက္ဖြံ႕ျဖိဳးစည္ပင္ျပီး၊ အရိပ္အာ၀ါသေတြ အသီးအခက္ေတြနဲ႔ စည္ပင္ေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္နဲ႔ ခုမွဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔အားယူခါစ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြ အနာအဆာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ အညၾတသစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ကို သင္နားလည္မႈရွိထားလို႔ပါ။
တပည့္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ထိုင္ဆြမ္းခံၾကြေနတ့ဲ စာသင္သားေတြ (၅)ပါးေလာက္ရွိပါတယ္။ ေန႔တိုင္းလည္္း ဆြမ္းေလာင္းပါတယ္လို႔ ေျပာပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ကၽြႏ္ုပ္ သင့္ကို ဥယ်ာဥ္မွဴးတစ္ေယာက္လို႔ နာမည္ေပးလိုက္ပါရေစေတာ့။
ထပ္မံအၾကံျပဳလိုတာကေတာ့ အဲ့ဒီစာသင္သားေလးေတြကို စာအုပ္စာတန္းနဲ႔ ၀တၳဳေၾကးေငြနဲ႔ သင္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေထာက္ပံ့ပါလို႔ အၾကံျပဳပါရေစ။ ေခတ္ကာလရဲ႕ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေျခအေနအရ စာသင္သားတစ္ပါးဟာ ၀တၳဳေၾကးေငြေထာက္ပံ့မည့္သူမရွိဘဲနဲ႔ စာေပတတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္လာဖို႔တကယ္မလြယ္ပါဘူး။
မည္သည့္ပညာေရးမဆို ၀တၳဳေငြ အထိုက္အေလ်ာက္မပါဘဲနဲ႔ေတာ့ က်က်နန ပီပီျပင္ျပင္ တတ္ကၽြမ္းဖို႔ အေတာ္ေလးခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ စာသင္သားေတြရဲ႕ အေနအထိုင္ေတြ အက်င့္သိကၡာေတြဟာ အားနည္းမႈရွိပါတယ္ဘုရား၊ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ လွဴရသေလာက္အားမရဘူး လို႔ သင္ကေျပာခ်င္ေျဟပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္သြားျပီး ျပည့္စံုေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္နဲ႔ ခုမွရွင္သန္ဖို႔ အားယူခါစ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ကို ဘယ္လိုမွ မႏႈိင္းယွဥ္ထိုက္ဘူးလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ေျပာပါရေစ ၊ သင္ကိုယ္တိုင္လည္း ဥယ်ာဥ္မွဴးဆိုတဲ့ဘ၀ကို ေက်နပ္စြာခံယူထားျပီဆိုရင္ေတာ့ ဒီသစ္ပင္ငယ္ေလးေတြကို ဘယ္လိုရွင္သန္ေအာင္ ငါျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရမလဲ ဒါပဲစဥ္းစားေနမွာပါ။
ခုလက္ရွိကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို အရိပ္အာ၀ါသေပးေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြဟာ တစ္ခ်ိန္က အညၾတ မဖြံ႕ျဖိဳးမစည္ပင္ေသးတဲ့ သစ္ပင္ေလးေတြဆိုတာ သင္လက္ခံမွာပါ။ ေရွးေရွးက ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲဲ႕ ဘိုး၊ ေဘး၊ ဘီ၊ ဘင္ ေတြဟာဥယ်ာဥ္မွဴးေနရာမွာ ေနျပီးေတာ့ စိုက္ပ်ဳိးျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့လို႔ ခုကၽြႏ္ုပ္တို႔ သံုးေဆာင္ခံစားႏိုင္ၾကတာပါ။
ပစၥဳပၸန္လူသား ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြႏု္ပ္တို႔ေတြဟာ သာသနာ့ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲက သစ္ပင္ၾကီးေတြရဲ႕ေအာက္မွာ အရိပ္ခို၍ ဓမၼအသီးမ်ားကို သံုးေဆာင္ယံုသာ သံုးေဆာင္ျပီး ဒီသစ္ပင္ၾကီးေတြရဲ႕ ေနရာမွာ အစားထိုး၀င္ေရာက္လာမယ့္ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သစ္ပင္ငယ္ေတြကို ေရမေလာင္းဘူး၊ မျပဳစုမပ်ဳိးေထာင္ဘူး၊ ဥေပကၡာျပဳထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြဟာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔လို ဓမၼအပြင့္၊ အသီးအခက္ေတြကို သံုးေဆာင္ခံစားခြင့္ ရမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္သင့္ကို ေမးပါရေစ၊ သင္“ဥယ်ာဥ္မွဴးလား၊၀ယ္သူလား” သင္ၾကိဳက္တဲ့ အခန္းက႑မွာ ပါ၀င္လို႔ရပါတယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာေတာ္ၾကီး ဆက္လက္ျပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည့္တံ့ပါေစ။
ေကာင္းဆုေ၀ နည္းျပ{အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ၀ါဒဗုဒၶသာသနာျပဳတကၠသိုလ္}
ဥယ်ာဥ္မွဴးေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾကပါေစ..............
၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာပရဟိတ အလွဴေလး
တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား (ပရဟိတေဆာင္းပါး)
ေလာကတြင္ လူသားမ်ားအသံုးျပဳမ်ားေသာ စကားလံုးတစ္ခု ရွိပါသည္။ ထုိစကားလံုးမွာ တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လားဆုိသည့္စကားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီစကားလံုးကုိ အမ်ားသူငွာေျပာေနၾကေသာ္လည္း မိမိကုိယ္ကုိ ေမးရမွာလား သူတစ္ပါးကုိေမးရမဲ့စကားလားဆုိတာ နားလည္သူက နည္းပါးမည္ ထင္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လားဟု သူတစ္ပါးကုိပဲ ေမးေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
တကယ္ေတာ့ ဒီစကားဟာ မိမိကုိယ္ကုိ ေမးရမဲ့စကားပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ မိမိကုိယ့္ကုိမွ တကယ္မခ်စ္ေသာသူသည္ သူတစ္ပါးကုိ တကယ္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္လုိ႔ပါ။ မိမိကုိယ့္ကုိ တကယ္ခ်စ္ေသာသူသည္ သူတစ္ပါးကုိခ်စ္၍ သူတစ္ပါးဒုကၡေရာက္ေအာင္ မလုပ္ဘဲ သူတစ္ပါးအက်ိဳးရွိမည့္ အမ်ားအက်ိဳးကုိသာ ျပဳလုပ္ေပးၾကသည္။ မိမိကုိယ္ကုိ တကယ္ခ်စ္၍ ေကာင္းတာမ်ားလုပ္မွသာလွ်င္ မိမိလည္း ေကာင္းစားမွာျဖစ္ၿပီး မိမိခ်စ္ေသာ သူတစ္ပါးသည္လည္း ေကာင္းစားမည္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိကုိယ့္ကုိ မခ်စ္၍ မေကာင္းတာမ်ားလုပ္မည္ဆုိလွ်င္ မိမိမေကာင္းက်ိဳးမ်ား ခံစားရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတစ္ပါးလည္း ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာမ်ား ခံစားရမည္မဟုတ္ေပ။
သူတစ္ပါးအသက္ကုိသတ္လွ်င္ သူတစ္ပါးလည္း စိတ္ဒုကၡေရာက္သလုိ မိမိလည္း ေနာက္တစ္ခ်ိန္တြင္ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ စိတ္ဒုကၡမ်ားစြာခံစားရမည့္အျပင္ ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀တြင္လည္း ကံနိမ့္ေနပါက မေကာင္းက်ိဳးမ်ား ဆက္တုိက္ေပးျခင္း ခံရမည္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိကုိယ့္ကုိ တကယ္ခ်စ္တဲ့လူဆုိရင္ မိမိယခုဘ၀ ေနာက္ဘ၀ေကာင္းစားဖုိ႔ကုိၾကည့္ရမည့္အျပင္ မိမိအၿမဲခ်မ္းသာမႈမ်ားခံစားရမည့္ မိမိတုိ႔ပန္းတုိင္ကုိပါ လ်င္ျမန္စြာေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားျပဳလုပ္ရပါမည္။ သုိ႔မွလည္း မိမိကုိယ္ကုိ တကယ္ခ်စ္ရာေရာက္၍ မိမိကုိယ္ကုိခ်စ္ေသာသူဟုလည္း ေခၚဆုိႏုိင္ပါမည္။ ထုိသုိ႔မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ မိမိကုိယ္ကုိ တကယ္ခ်စ္ေသာသူဟု မဆုိႏုိင္ေပ။
သူတစ္ပါးပစၥည္းကုိ ခုိးယူသူသည္ ပစၥည္းခုိးရန္ အႀကံထုတ္ျခင္း၊ စြန္႔စားရျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔စိတ္မွာ မေကာင္းတာခ်ည္းျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ရုပ္ေရမွာလည္း ၾကမ္းတမ္းေနသျဖင့္ သူခုိးမ်ား၏ မ်က္ႏွာမွာ လူေခ်ာလူခန္႔ဟု မရွိဘဲ ရုပ္ဆုိးမ်ားသာ ျဖစ္ေနၾကေပသည္။ ေနာင္ဘ၀တြင္လည္း မိမိ၌ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ ဆင္းရဲမႈမ်ားနဲ႔သာ ရင္ဆုိင္ရမည့္အျပင္ ျဖစ္ေလရာမွာ ခ်မ္းသာေသာသူ မျဖစ္သျဖင့္ မိမိကိုယ့္ကုိ ဒုကၡေပးသူျဖစ္၍ မိမိကုိယ့္ကုိ ခ်စ္ေသာသူမျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ထုိသုိ႔မိမိကုိယ့္ကုိမခ်စ္သျဖင့္ မခ်မ္းသာေသာသူသည္ သူတစ္ပါးကုိလည္း ခ်မ္းသာေအာင္ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္မည္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ သူတစ္ပါးကုိလည္း တကယ္ခ်စ္ေသာသူဟု မသတ္မွတ္ႏုိင္ေပ။
သူတစ္ပါးသားမယားကုိ ျပစ္မွားသူသည္ သံသရာဘက္ကၾကည့္လွ်င္ ေနာင္ဘ၀မွာ မိမိအား စိတ္ဒုကၡမ်ားစြာျဖစ္မဲ့ မေကာင္းက်ိဳးမ်ား ခံစားရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔အတူ ယခုမ်က္ေမွာက္ဘ၀အတြက္ ၾကည့္လွ်င္လည္း ေရာဂါရျခင္း၊ အားနည္းျခင္း၊ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္းမ်ား ခံစားရပါသည္။ အမွန္ကုိအမွန္အတုိင္းမသိေသာသူမ်ားသည္ တကယ္ခ်မ္းသားမႈမဟုတ္တဲ့ စိတ္ရဲ႕လွည့္စားမႈေလးကုိပဲ မိမိအတြက္ခ်မ္းသာတယ္ ေကာင္းတယ္ထင္ကာ မေကာင္းမႈမ်ားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ၿပီး မိမိကိုယ့္ကုိ ဒုကၡေရာက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သူတစ္ပါးပ်က္စီးေအာင္၊ စိတ္ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လိမ္ညာေျပာဆုိလွည့္ပတ္သူသည္ ယခုမ်က္ေမွာက္တြင္ သူတစ္ပါးဆင္းရဲရသလုိ္ မိမိခံစားရမည့္အျပင္ ေနာင္တမလြန္မွာလည္း မေကာင္းမႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္နပ္ေနၿပီး မေကာင္းက်ိဳးမ်ားျဖင့္သာ က်င္လည္ေနရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိသူသည္ မိမိကုိယ့္ကုိ တကယ္ခ်စ္ေသာသူ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။
အရက္ေသစာေသာက္စား မူးယစ္ေနေသာသူသည္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀တြင္ မေကာင္းမႈမ်ားလုပ္ရန္ ၀န္မေလးျခင္း၊ မိမိမိသားစု စိတ္မခ်မ္းသာျခင္း၊ မိမိ၏စိတ္သည္ ပံုမွန္မဟုတ္သျဖင့္ ေကာင္းမႈမလုပ္ႏုိင္ျခင္း၊ စီးပြားေရးမ်ား မႀကံဆႏုိင္ မျပဳလုပ္ႏုိင္သျဖင့္ စီးပြားေႏွာင့္ေႏွးျခင္း၊ မိမိကုိယ့္ကုိမိမိ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ့ေအာင္ျပဳလုပ္ေနျခင္းတုိ႔အျပင္ ေနာက္ဘ၀တြင္လည္း အရူးျဖစ္ျခင္း၊ ဉာဏ္ထုိင္းမႈိင္းသူျဖစ္ျခင္းစေသာ မေကာင္းက်ိဳးမ်ားကုိသာ ခံစားရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကုိ တကယ္ခ်စ္ေသာသူ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။
ထုိ႔အတူ ေဒါသႀကီးေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ယခုဘ၀၌ မိမိအတြက္ ရုပ္ေရၾကမ္းတမ္းျခင္း၊ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ေနာင္ဘ၀တြင္လည္း ရုပ္ေရမလွေသာသူ ျဖစ္ရပါသည္။ တကယ္လုိ႔သာ မိမိကိုယ္ကုိခ်စ္တာမွန္ရင္ ဒီလုိမ်ိဳး မ်က္ေမွာက္တမလြန္အက်ိဳးမရွိမဲ့ မေကာင္းမႈမွန္သမွ်ကုိ ေရွာင္ၾကဥ္ကာ မိမိဒုကၡေတြၿငိမ္းၿပီး ခ်မ္းသာမႈသာရွိတဲ့ နိဗၺာန္ကုိေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားျပဳလုပ္ရေပမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိကုိယ့္ကုိ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လားလုိ႔ ေမးေမးေပးသင့္ပါသည္။
လူသားအမ်ားစု ဘာသာမေရြး၊ လူမ်ိဳးမေရြး ျပဳလုပ္ေနၾကသည့္ ပရဟိတလုပ္ငန္းဆုိတာ ရွိပါသည္။ ထုိ႔လုပ္ငန္းသည္ တကယ္ေတြးၾကည့္လွ်င္ မိမိကုိယ္ကုိခ်စ္၍ သူတစ္ပါးကုိခ်စ္ေနၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏အလုပ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သူတစ္ပါးကုိကူညီေပးလုိက္လွ်င္ မိမိအက်ိဳးကိစၥပါ တစ္ခါတည္းၿပီးလ်က္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သူတစ္ပါးစိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ရသလုိ မိမိလည္းယခုဘ၀မွာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈပီတိမ်ားခံစားရၿပီး ေနာင္ဘ၀မ်ားစြာတြင္လည္း ေကာင္းက်ိဳးမ်ားခံစားလ်က္ မိမိတုိ႔ပန္းတုိင္ကုိ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္ရွိပါသည္။
သူတစ္ပါးအက်ိဳးကုိလုပ္ေသာ ပရဟိတအလုပ္သည္ အယုတ္ အလတ္ အျမတ္မေရြး လူမ်ိဳးမေရြး၊ ဘာသာမေရြး၊ ပုဂၢိဳလ္မေရြး၊ ဘယ္သူဘယ္၀ါ မေရြး၊ အားလံုးရဲ႕အက်ိဳးအတြက္ လုပ္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ မိမိကူညီေပးလုိက္ေသာ သူတုိ႔ထံမွ မည္သည့္ေေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွ် မထားဘဲ ေပးဖုိ႔သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိကူညီျပဳလုပ္ေပးလုိက္ရ၍ သူတစ္ပါးခ်မ္းသာသြားသည္ကုိျမင္ရရင္ ပရဟိတသမားမ်ားသည္ ေက်နပ္ေနၾကသည္။
ေလာက၌ ကံဉာဏ္နည္းပါးသျဖင့္ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး မလံုေလာက္ရွာၾက၍ မျပည့္စံုသူမ်ားအား ကူညီလုပ္ေပးလုိက္ရတဲ့အတြက္ သူဒုကၡမွလြတ္ပါေစဆိုသည့္ ကရုဏာ၊ ခ်မ္းသာပါေစဟူေသာ ေမတၱာအရင္းခံျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ေပးေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ့္ေက်းဇူးကို သိသျဖင့္ မိမိအေပၚျပန္လည္တုံ႔ျပန္မႈ ေမွ်ာ္လင့္မထားၾကပါ။ တကယ္စင္စစ္အားျဖင့္ ပရဟိတလုပ္ျခင္းသည္ ေလာဘကို တိုက္ရိုက္ ၿဖိဳဖ်က္ေပးေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ျပင္ ေမတၱာကရုဏာျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေဒါသကိုလဲ တိုက္ရိုက္ဖ်က္ဆီးေနေသာ အလုပ္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ အသိတရား ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္လွ်င္ ေမာဟကိုပါ သန္႔စင္လုိက္ျခင္း ျဖစ္သြားသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟကို အႏိုင္ယူရေသာ အလုပ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္လွေသာအလုပ္ဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။
ေလာကထဲ၌ ဆင္းရဲဒုကၡအပူ ျပႆနာမ်ိဳးစံုကို ဖန္တီးေနသည့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အပူေငြ႔မ်ားအား ဖယ္ရွားသန္႔စင္ၿပီး ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ထားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ေနျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ပရဟိတအလုပ္သည္ အလြန္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ အလုပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူသားအမ်ားစုသည္ ပရဟိတကုိ စိတ္ပါ၀င္စားစြာျဖင့္ ျပဳလုပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။
အလွဴအတန္းပြဲ၊ အမ်ားသူငွာလုပ္ေနၾကသည့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားတြင္ ပရဟိတေ၀ယ်ာ၀စၥျပဳလုပ္ေပးေနသည္ကုိ မၾကာခဏေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ ထုိသူမ်ားသည္ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ မိမိႏွင့္မသက္ဆုိင္သည့္ အလုပ္ကိစၥမ်ားကုိ အခ်ိန္ကုန္ခံ ပင္ပန္းခံၿပီး ျပဳလုပ္ေပးေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔အတူ အသုဘပုိ႔မႈမ်ား၌ လူမ်ားစုသည္ မိမိတုိ႔လုိက္ပါစရာ မလုိေသာ္လည္း ပရဟိတစိတ္ရွိသူပီပီ ေသသြားသူအား ႏႈတ္ဆက္သည့္အေနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ က်န္ရစ္သူမိသားစုမ်ားကုိ အားျဖည့္ေပးသည့္အေနျဖင့္လည္းေကာင္း ၀ုိင္း၀န္ကူညီျပဳလုပ္ေပးေနၾကသည္။ ျမတ္ဗုဒၶက ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ အလွဴတန္းပြဲမ်ားကုိ ၀ုိင္း၀န္ကူညီျပဳလုပ္ေပးေသာသူသည္ အလွဴရွင္မ်ားနည္းတူ ေကာင္းက်ိဳးကုသုိလ္ရရွိသည့္အျပင္ ေမတၱာကရုဏာျဖင့္ ျပဳလုပ္ေပးျခင္းေၾကာင့္ သီလလံုၿခံဳသူမ်ားလည္း ျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူခဲ့သည္။
ဘုရားရွင္ႏွင့္ရဟႏၱာတုိ႔သည္ ယခုမ်က္ေမွာက္လုပ္ေသာ ေကာင္းက်ိဳးမ်ား၏ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကုိ ေနာက္ဘ၀တြင္ ဆက္လက္ခံစားရန္ မရွိေသာ္လည္း ပရဟိတအလုပ္ကုိ ျပဳလုပ္ေပးၾကသည္။ တကယ္ဆုိ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္မ်ားသည္ မိမိတုိ႔ရရွိသည့္နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ခံစားေနရပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ စိတ္ဓာတ္သည္ကား မိမိခ်မ္းသာေရးထက္ အမ်ားခ်မ္းသာေရးကုိသာ ဦးစားေပးတတ္ေသာေၾကာင့္ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ျမတ္ဗုဒၶသည္ သူတစ္ေယာက္အတြက္ပဲ ခ်စ္မည္ဆုိလွ်င္ သုေမဓာရွင္ရေသ့ဘ၀ကတည္းက သာ၀ကရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္အေနျဖင့္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာႀကီးကုိ အလြယ္တကူ ရယူႏုိင္ေသာ အေျခအေနရွိခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိကုိယ့္ကုိ တကယ္ခ်စ္တာထက္ အမ်ားကုိပုိ၍ ခ်စ္ခင္ေသာပရဟိတစိတ္ဓာတ္ရွိသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သာ၀ကပုဂၢိဳလ္အေနျဖင့္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာမယူဘဲ သဗၺညဳတဉာဏ္ရေအာင္ သူမ်ားမလုပ္ႏုိင္သည့္ ပါရမီမ်ားကုိ ဘ၀မ်ားစြာ ဆင္းရဲပင္းပန္းခံၿပီး အမ်ားကုိလည္း သူနည္းတူရေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သဗၺညဳတဉာဏ္ရ၍ ျမတ္ဗုဒၶျဖစ္ေသာအခါ၌လည္း တစ္ရက္ကုိ(၂၄)နာရီရွိရာ ျမတ္ဗုဒၶသည္ (၂၂)နာရီ ပရဟိတအမ်ားအက်ိဳးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးခဲ့ပါသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ မိမိတုိ႔ရဲ႕ဆရာသခင္ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ေသာ ျမတ္ဗုဒၶသည္ပင္ ဤမွ်ေလာက္ ပရဟိတအလုပ္ လုပ္ခဲ့ေသးလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ ျမတ္ဗုဒၶမွ်ေလာက္ မလုပ္ႏုိင္လွ်င္ေသာ္မွ မိမိတက္ႏုိင္သည့္ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားကုိ မျဖစ္မေနျပဳလုပ္ေပးသင့္ပါသည္။
ပရဟိတလုပ္ေနခ်ိန္တြင္ သီလရွိသူ၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာဆုိသည့္ ျဗဟၼစုိရ္တရားေလးပါးႏွင့္ညီေသာေၾကာင့္ ျဗဟၼာမ်ားႏွင့္တူေသာ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ဟု သတ္မွတ္ႏိုင္ပါသည္။ ပရဟိတလုပ္မေနေသာအခ်ိန္တြင္ေတာ့ အကုသုိလ္မ်ားလည္း လုပ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ အၿမဲလူေကာင္းတစ္ေယာက္ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ အနီးကပ္ေလ့လာမွ သိႏုိင္ေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိသႏၱာန္၌ အမ်ားအက်ိဳးပရဟိတလုပ္ဖုိ႔သာ စိတ္ဆႏၵရွိေနလွ်င္ေတာ့ ထုိသူကုိ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ဟု သတ္မွတ္ႏုိင္ပါသည္။
ပရဟိတလုပ္သူသည္ မိမိတုိ႔ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ေသာ ျမတ္ဗုဒၶကုိလည္း အတုယူသူ မိမိအေပၚအမ်ားက ျပန္လည္တုန္႔ျပန္မည့္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကုိလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မထားဘဲ မိမိကူညီလုပ္ကုိင္ေပးလုိက္၍ သူတစ္ပါးခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္သြားသည္ကုိျမင္ရလွ်င္ ေက်နပ္မႈပီတိမ်ားျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္ေနေသာသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔လူသားမ်ားသည္ ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀၊ ရွိခဲလွေသာ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္၊ ေတြ႕ခဲလွေသာ ဘုရားသာသနာ၊ ျပဳႏုိင္ခဲလွေသာ ပရဟိတအလုပ္ကုိ ယခုလုိ အသက္ရွိစဥ္အခ်ိန္ကာလေလး၌ မ်ားမ်ားျပဳလုပ္ေပးရပါမည္။ သုိ႔မွသာ မိမိကုိယ့္ကုိေရာ သူတစ္ပါးကုိပါ တကယ္ခ်စ္ေသာသူျဖစ္ၿပီး လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ေသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ မိမိတုိ႔ပန္းတုိင္ကုိလည္း လ်င္ျမန္စြာေရာက္ရွိပါလိမ့္မည္။
မွတ္ခ်က္။ ။တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား (ပရဟိတေဆာင္းပါး)ကို ဆန္နီေနမင္းဘေလာ့မွကူးယူေဖာ္ျပသည္။
